غصه روی غصه
نمی دانم برای کدامیک غصه بخورم انگار هرروز درمقابل یک چالش قرار می گیرم. نه فقط چالش های بیرونی و واقعی؛ بلکه در باره فرضیات و جهانبینی که زندگیم روی آن استوار است.
گاهی آنچنان زیروزبر می شود که مثل زلزله ای تمام باورها و احساساتم را درگیر می کند.
این روزها که زلزله ای نیز در بیرون در حال وقوع است و تمام مناسبات اقتصادی و اجتماعی را به هم می ریزد نیاز به یک ثبات دارم. به حداقلی از اطمینان همه چیز در اطرافم رنگ می بازد و به رنگی دیگر می اید.
وقتی الف درباره ی میم ت گفت که او هیچ حاصلی از خوانده هایش نبرده اعتراض کردم. حالا موجود ابلهی می بینم که مثل همه طوطی وار کلماتی را تکرار می کند که هیچ باری از فهم ندارد به جنبه های دیگرش نگاه می کنم: غروری می بینم برای متفاوت بودن. صرافا تفاوت. انگار با خودش هم رودربایستی دارد که مبادا مرزهای تعیین کرده را رعایت نکند. چطور چنین چیزی ممکن است. من او را نشناخته بودم یا او تغییر کرده؟
درباره دیگران قبول داشتم بسیار کتابخوان دیدم که مرا به یاد شعر سپهری می انداختند که : آفتابی لب درگاه شماست که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد
ان همه کتاب های قطور چند جلدی، حتی به اندازه ی قطره ای از دریا در او تاثیر نکرد؟
آنچه مینویسم، باور من در همان لحظه است و شاید لحظهی بعد دیگر بر آن باور نباشم. شاید در خاطرم نیز نماند تا ویرایش کنم.